1 ) آميخته كردن سوره‌ها از آيات ، و ترتيب سوره‌ها نيز به دستور پيغمبر - صلّى اللّه عليه و آله - انجام گرفته است . 2 ) « بسم اللّه الرحمن الرحيم » جز « سوره توبه » با همه سوره‌هاى ديگر نازل شده است . 3 ) « بسم اللّه الرحمن الرحيم » جزء هر سوره و يك آيه از آيات آنها مىباشد چنان كه جزئى از سوره نمل است . 4 ) قرآنى كه ميان دو جلد نوشته شده همان است كه خداوند بر آخرين پيامبر خود فروفرستاده و يك حرف در آن افزوده نشده و چيزى هم از آن كاسته نشده . 5 ) عثمان قرآن را تحريف نكرده و چيزى از آن بر نداشته و در آن چيزى هم نيفزوده بلكه هدفش از آن كار جمع كردن مردم بر يك قرائت بود و مبادا گمان ببرى كه مصحف صحيح را سوزانده - پناه به خدا - و مصحف باطل و تحريف گرديده و تغيير داده شده را بجاى آن گذاشته و اينكه اعتراض سيّد مرتضى و ديگران بر عثمان فقط از اين جهت است كه او قرائت‌هاى ديگر را منع كرده ، نه از جهت اين است كه او مصحف صحيح را سوزانده و كلام اللّه مجيد را تبديل كرده . 6 ) قرائتهاى هفت‌گانه متواتر است و خواندن قرآن به غير آنها از قرائتهاى شواذ جايز نيست . 7 ) شيوه خطّ قرآن سماعى ( كلماتى كه شنيده شده و ديگران هم استعمال كنند لكن بر آنها قياس نتوان كرد ) است و به قواعد علم نحو و رسم الخط رائج سنجيده نمىشود پس واجب است رسم الخط قرآن بر طبق آنچه مطابق نوشته اوّليه نسخه‌بردارى شده باقى بماند .